Hallo,
Ik ben Roel Becker, 15 jaar, en zit op het Stedelijk Gymnasium
in Nijmegen, in de vierde klas. Ik speel zelf met veel plezier
piano en contrabas, en hou erg van theater en muziek. Verder
voetbal ik en loop ik hard.
Ik vind het erg leuk om theaterambassadeur te zijn, en zal het
komende jaar proberen naar zoveel mogelijk verschillende
voorstellingen te gaan, en daar leuke recensies over te
schrijven.
|
Cirque Éloize
- Rain
Gezien: 28 september in Schouwburg Arnhem
|
Twee keer sfeer
De nieuwe voorstelling 'Rain' van Cirque Éloize is niet alleen
circus, maar ook toneel. Prachtige acrobatische stunts worden
afgewisseld met knap gespeelde stukjes. Speciaal in het hele stuk
staat het onderwerp regen, dat onder andere vergeleken word met
vrolijkheid.
Show, dat is eigenlijk het beste woord voor de voorstelling
'Rain' van de Canadese groep Cirque Éloize, zelfs na de
voorstelling is het nog steeds moeilijk te benoemen wat je nou
gezien hebt, al dekt 'geweldig' de lading al behoorlijk goed.
Met name in de eerste helft kwam het gevoel dat je had toen je
eerst in het circus kwam weer terug. De acrobatische stunts,
(hierbij valt aan van alles te denken, van op hoog niveau jongleren
toe rondjesdraaien in een gigantische hoepel) zijn van een heel
hoog niveau, dus je verwonderen is niet zo moeilijk. Dat grote
delen van de voorstelling ook nog begeleid wordt door een
authentiek klassiek slapstickstukje voor strijkkwartet, of een
aanstekelijk pianodeuntje maken dit ook makkelijker. Je voelt je
meteen al erg op je gemak.
Maar dan, in de tweede helft, ontstaat er naast al die
gezelligheid ook nog iets anders, echte sfeer. Sfeer die je kunt
voelen, en die met een vingerknip kan omslaan. Dit komt mede door
de overigens ook vaak komische stukjes toneel die erg knap verweven
zijn met de acrobatische hoogstandjes.
Centraal voorwerp in de voorstelling was regen, niet zo
verwonderlijk als je de titel ziet.
Als dan uiteindelijk ook de sproeiers op het podium opengaan, en
iedereen vrolijk begint te spelen, voelt dit echt als een
bevrijding, en denk je terug aan het gevoel van vrijheid dat jij
had toen je heerlijk in de regen aan het spelen was.
Dan toch, vlak voor het eind, staan ze nog even allemaal op een
rijtje, kleddernat, en stralen met zijn allen toch iets intens
droevigs uit. Dan merk je, dat de spelers inderdaad in staat zijn
de sfeer met een blik om te laten slaan. De staande ovatie aan het
eind leek me ook meer dan terecht.
Door: Roel Becker
|
Toneelgroep
Oostpool - Hamlet
Gezien: 10 december in Schouwburg Arnhem
|
Klappen voor toneelgroep Oostpool, staan voor
Shakespeare.
Wat brengt een gerenommeerd toneelgezelschap ertoe om een 400
jaar oud toneelstuk van de planken te halen, en hiermee door
Nederland te gaan trekken? Als antwoord volstaat een bezoek.
Toneelgroep Oostpool heeft het toneelstuk op een zeer knappe
manier nog behoorlijk intact gelaten, zeker als je bijvoorbeeld
bedenkt dat het hele stuk geschreven is voor 22 man, en deze
toneelgroep slechts uit acht. Het plot is redelijk intact gelaten,
en verder zijn er ook geen ingrijpende wijzigingen doorgevoerd.
Een van de dingen die grotendeels bijdroegen aan het slagen van
de voorstelling was het goede niveau van de acteurs, vooral
hoofdrolspeler Hamlet stak er met kop en schouders boven uit.
Helemaal in een stuk waarin velen waanzinnig worden, blijft het
spelniveau realistisch overkomen.
Wat verder opvallend is, en zeker niet negatief bijdroeg, was
dat de originele dichtvorm is vervangen door proza, met als doel
dat men zich meer gaat identificeren met de personages.
Aan de ene kant is dit erg mooi gelukt, de personages komen
inderdaad een stuk realistischer over, helemaal als je bedenkt dat
hun teksten 400 jaar geleden al verzonnen zijn, en absoluut geen
woorden meer zijn die wij regelmatig uitspreken. Ondanks het
rechtse kabinet zullen bijvoorbeeld toch weinigen spreken van een
'Nederland dat aan het ontbinden is.'
Aan de andere kant is dit toch jammer. Shakespeare bedacht het
verhaal niet zelf, en oogstte vooral lof door het fenomenale
goochelen met woorden ('De worm is de keizer van de voedselketen'),
en in bepaalde opzichten is het een aderlating te noemen voor het
stuk dat dit toch gedeeltelijk wegvalt, al moet ik hierbij wel
opmerken dat ook de vertaling alweer 15 jaar oud is. Een kwestie
van kiezen dus.
Al met al blijft Hamlet toch een voorstelling die je gezien moet
hebben, en die zeker niet gaat vervelen, en toneelgroep Oostpool is
een hele goede kennismaking.
De ovatie was meer dan terecht voor toneelgroep Oostpool, en het
erbij gaan staan voor Shakespeare.
|
Introdans &
Introdans Ensemble voor de Jeugd - Kerstgala
Gezien: 28 december in Schouwburg Arnhem
|
Dans, een apart vak
Wikipedia, scholierenhulp nummer 1, omschrijft ´kunst´ als alles
wat door een mens is gemaakt en dat tot doel heeft de menselijke
zintuigen en geest te prikkelen door originaliteit en/of
schoonheid.
De voorstelling 'Kerstgala' door Introdans en Introdans Ensemble
voor de Jeugd was zeker origineel, en, aan de staande ovatie te
horen en te zien, werd hij zeker ook mooi gevonden. Maar hij
prikkelde mijn zintuigen niet. En ik geloof meteen dat dit aan mij
ligt, maar het viel me wel op dat degene die ik meegenomen had,
precies hetzelfde had: ongelooflijk knap wat ze doen, ik was er
nooit opgekomen, maar waar dient het toe? Een van de voorbeelden
die dit misschien wel voor mij het meest illustreerden was een
stukje dans van 5 minuten, waarna iedereen zijn broek uittrok en
hetzelfde stukje dans werd gedaan.
Dat de voorstelling met mij vrij weinig deed, neemt absoluut
niet weg dat het verschrikkelijk knap was wat ze deden. Uit
acrobatisch oogpunt was de voorstelling bewonderenswaardig, maar
ook bleek uit bijvoorbeeld het feit dat alles spatgelijk was dat je
hier van doen hebt met een dansensemble van hoge kwaliteit. Het
gevoel dat dan ook overheerste toen ik de zaal uitliep, was het
gevoel dat een dove moet hebben als hij naar een pianoconcert gaat.
Je ziet de handen van de pianist perfect over de toetsen bewegen,
je ziet de mensen om je heen zuchten van genot, en een minutenlang
applaus geven, maar zelf doet het niks met je.
Mijn conclusie is dan ook dat ik iedereen die van moderne dans
houdt, van harte aanraad om te gaan. Maar degenen die van zichzelf
weten dat ze dit niet doen raad ik aan de kaartjes af te staan aan
iemand die er wel van houdt. Mocht je nou, net zoals ik van
tevoren, geen flauw idee hebben, dan raad ik je ook van harte aan
te gaan: met muziek en dergelijke blijft het toch een hele
interessante gebeurtenis, en er zijn genoeg mensen die dans wel
geweldig blijken te vinden.
Dans is dus zeker een vak apart, maar wat mij betreft ook een
apart vak.
|
Jörgen Raymann -
Frede
Gezien: 10 juni in Schouwburg Arnhem
|
Hilarisch met een vleugje boodschap
Eigenlijk zijn alle cabaretiers, of komieken, voor mijn part
'grappenmakers', op te verdelen in twee groepen: de eerste groep is
grappig, vaak erg grappig, maar heeft verder niet iets van een
boodschap in zijn verhaal. Zij zijn alleen maar leuk, en kiezen
hier ook bewust voor. De andere groep kiest ervoor om in hun
verhaal ook een duidelijke boodschap te brengen, zodat je naar huis
gaat terwijl je ergens over nadenkt. Raymann behoort tot de tweede
groep, en bracht een briljante show, 'Frede' geheten.
'Frede' is niet een foute spellingsvariant van vrede, zoals ik
en ruim de halve zaal dacht, maar het Surinaamse woord voor angst;
en dat was gelijk de rode draad in zijn verhaal. Raymann toonde aan
dat we eigenlijk allemaal bang zijn, en deed dat op een geweldige
manier. Van een hiliarsche uitbeelding van een geboorte, tot een
prachtig mooie opgebouwde grap over Geert Wilders, Raymann bleef
messcherp, dolkomisch, en een genot om naar te luisteren.
Wat zeker ook bijdroeg aan het luister- en kijkplezier was dat
Raymann dit keer een live band had meegenomen, die zeker niet
bepalend was, maar op de juiste momenten met leuke liedjes danwel
achtergronddeuntjes net een extra dimensie aan de show gaf. En
hoewel Raymann van nature geen zanger is, is het ook geen straf
naar hem te luisteren, als hij voor de verandering eens een liedje
zingt.
Een ander groot, aan angst gerelateerd thema, was
muliticultiraliteit, en ook over dit betrekkelijk uitgekauwde thema
bleef Raymann leuk. Niet alleen had hij eindeloos foute grappen
over Surinamers in zijn tijd, en Marokkanen tegenwoordig, ook hier
wist hij juist door de vergelijking een mooie boodschap aan het
verhaal mee te geven: tegenwoordig laat men zich steeds meer
bepalen door angst.
En daarmee sloot hij de show af: de afspraak met het publiek dat
we met z'n allen nooit meer bang zijn, om er vervolgens snel
achteraan te roepen: 'voor de mensen straks aan de bar, ik hou van
droge witte wijn'. Eigenlijk was dat tekenend voor de avond: een
mooie boodschap, ik ging inderdaad nadenkend naar huis, maar ik lag
vooral krom van het lachen.
Ook als je niet net zoals ik de mazzel hebt om na afloop nog
even na te praten met Raymann himself (tip: hij houdt echt van
droge witte wijn!), dan nog is het de moeite waard en kan ik je van
harte aanraden naar zijn show te gaan.